Ze zeggen weleens: ontmoet nooit je jeugdhelden. Maar vandaag bewees weer eens het tegendeel. Ik had jaren geleden Edwin Rutten, beter bekend als Ome Willem, al eens kort ontmoet, en zelfs toen maakte hij al indruk als een buitengewoon vriendelijke man. Vandaag bevestigde hij dat alleen maar. Wat begon als een geplande fotoshoot van vijf minuten, veranderde al snel in een uur vol warmte en gesprekken. We hadden afgesproken in de Bibliotheek Nieuw Waldeck, een locatie gekozen door Edwin zelf. Toen hij binnenkwam, werd ik meteen hartelijk begroet. Zijn stem bracht me meteen terug naar mijn jeugd, toen ik als kind aan de buis gekluisterd zat en naar Ome Willem keek. We haalden herinneringen op aan vroeger, spraken over de wereld van televisie en radio, muziek, Stichting No Guts No Glory en nog veel meer. Edwin toonde oprecht interesse in mijn werk, had mijn foto’s al gezien en was vooral onder de indruk van mijn werk met Sting. Zelfs tijdens de fotoshoot bleven we praten. Hoewel de bibliotheek geen bijzonder inspirerende locatie leek, slaagden we er samen met wat creativiteit in om fantastische foto’s te maken. We maakten ook gebruik van een leegstaande kerk. Toen we klaar waren, viel de warme stem van Edwin een dame op. Ze herkende meteen haar jeugdheld en wilde natuurlijk ook met hem op de foto. Haar zoontje daarentegen leek totaal geen idee te hebben wie Edwin was. Bij de bekende kreten als ‘deze vuist op deze vuist’, ‘joepie de poepie’ en ‘rakker’, leek hij met zijn gedachten alweer bij Fortnite te zijn. Ja, we worden ouder, maar hopelijk net als Edwin Rutten, vol energie en levenslust. Edwin, bedankt voor deze geweldige ontmoeting!
